• Op woensdag 7 oktober jl. om 08.00 uur kreeg ik telefoon: “tot onze spijt moeten wij u mededelen dat Marcel Vinke vannacht na een flink gevecht rustig is ingeslapen en is gestorven.”

    Maar wie was Marcel eigenlijk? Want velen binnen cvv Oranje Nassau zullen hem niet kennen of zich herinneren .

    Marcel Vinke, geboren op 16-2-1968, is hier komen te werken vanuit Soweco/gemeente Almelo via een werktraject. Hij begon hier in 2016 en in het begin wist ik niet goed wat ik met hem aan moest.
    Hij kwam hier werken op maandag-, woensdag- en vrijdagochtend van 08:00 tot 12.00 uur. Hij was erg stil, maar ik had wel in de gaten dat hij handig was. En, dus konden “we” veel doen bij cvv Oranje Nassau.

    In de loop van de tijd leerde ik hem beter kennen en kwam erachter dat hij een Feyenoord supporter was. En ik Ajacied, dus we hadden een geweldige klik. We hebben veel projecten gedaan binnen Oranje Nassau. Veel leden van Oranje Nassau kennen Marcel helemaal niet omdat ze overdag hier niet zijn.

    Hij mocht hier heel graag zijn omdat er begrip was voor zijn situatie (hij kon moeilijk lange stukken lopen of staan). “Bij andere trajecten was daar geen begrip voor”, zei hij. “Want daar willen ze hebben dat je harder werkt dan de werknemers zelf. En, hier is er wel begrip voor mijn beperkingen. En, dat geeft mij een fijn gevoel.”
    Dat was ook de reden dat hij “nee” zei tegen andere werktrajecten. “Ik blijf hier werken, Jan, totdat jij weg bent, dan stop ik ook”, heeft hij dikwijls gezegd. 

    In de loop van de jaren is Marcel een belangrijke schakel geworden voor Oranje Nassau.
    Samen met andere ABC medewerkers en collega’s uit andere werktrajecten.
    Zo hebben hij, Jan Lette en ik samen de reclamewand (met scorebord) geplaatst. Jan Lette, toen 76 jaar, Marcel met zijn beperkingen en ik met mijn hartproblemen. Zonder machines, gewoon met de blote handen die zware palen geplaatst! Dan zeiden we tegen elkaar: “kijk deze kneusjes eens knoeien.” Maar we deden het wel!

    En, zo zijn er heel veel meer klussen geweest waar Marcel aan mee heeft geholpen. Hij was ook vaak degene die het voortouw nam en zaken aanpakte.
    Zo maar een greep: het zogenaamde ‘brandhok’ (nu ONs kledingwinkeltje) hebben we gezamenlijk gemaakt met de materialen die we toen voor handen hadden, alle reclamedoeken hebben we gezamenlijk opgehangen, alle ballenkarren voorzien van metalen platen, alle kleedkamer- en kantinedeuren hebben we voorzien van nieuwe scharnieren (omdat de oorspronkelijke scharnieren te licht waren en dus gingen piepen en knarsen).

  • Marcel was het type ‘grote mond, gouden hart’. Zo moesten geregeld overdag de doelen van het veld gehaald worden omdat een gemeenteploeg de kunstgrasvelden kwam borstelen.
    Eigenlijk werd (wordt) van de trainers verwacht dat na elke trainingsavond de doelen (tenminste) aan de zijkant van het veld geplaatst worden (om het borstelen mogelijk te maken).
    Dan zei ik tegen Marcel: “kom dan gaan we dat even doen.” Hij weigerde dan met het argument dat dit onbegonnen werk was met het oog op on beider beperkingen. En, wanneer ik dan even wat anders ging doen en terugkwam, dan was Marcel toch naar buiten gegaan en stond hij in zijn eentje met de doelen te slepen (ondanks zijn slechte benen). Dat was Marcel ten voeten uit.

    Hij was voor Oranje Nassau en voor mij een geweldige kracht. We hebben veel lol gehad over ‘Feyenooit’ en die arrogante Ajacieden! Maar altijd om de lol en nooit om iemand te vernederen of onderuit te halen. Op de manier hoe we hier met elkaar omgingen kunnen heel veel mensen nog wat van leren.

    Zijn laatste periode bij Oranje Nassau was in Corona-tijd. Door de ‘lock-down’ was er niemand in het clubgebouw, dus wij hadden mooi onze eigen quarantaine plek.

    We zijn door alle kleedkamers gegaan en hebben, onder andere, alle lampen vastgezet met strips en met de RVS pootjes van BEFO hebben we de banken verstevigd.
    En, Marcel heeft doelnetten opgehangen, wel met enig gemor (“ik heb ze niet kapot gemaakt, LOAT de spelers dat zelf doen”). We hebben samen de barkrukken gemaakt (voor buiten op terras) en tafels voorzien van planken. Hij is in deze periode elke ochtend op de club geweest, ondanks het feit dat hij er alleen op de maandag-, woensdag- en vrijdagochtend hoefde te zijn.

    6 augustus heb ik hem naar het ziekenhuis gebracht voor hartkatheterisatie en afgelopen woensdag kreeg ik dus het bericht dat hij overleden was. In de tussentijd had hij 3x op de IC gelegen, werd zijn rechterteen geamputeerd en is de slagader in zijn been weer opengemaakt. Waarschijnlijk is een infectie/bacterie hem fataal geworden.

    We gaan hem missen. Ik ga hem missen.

    RIP, Marcel!

    Jan van Laar